Sırık gelene kadar kendimi eve hapsetmiştim, yaptığım tek şey odamdan aşağı inip bir bira alıp yukarı çıkmak ve sigarayı sigaradan yakarak, günü geceye yapıştırıp, geceyi sabaha vurmak.. Doğru düzgün yemek bile yiyemiyordum, aklımda öylesine çok şey vardı ki… Neyseki PP’yi kandırmıştım Sırık’ı arabayla gidip alma konusunda.. Çocuk akşam saatleri Tekirdağ’dan bizim oraya otobüs motobüs bulamazdı, bir de yol yorgunu olacağı için daha fazla eziyete katlanmasını istemedim.. Ya sikmişim katlanacağı eziyeti, işin aslı Sırık bir an önce gelsin de ben şu bunalım halinden çıkayım istiyordum..
Telefonda Sırık’ın babasıyla konuşup, Sırık’ı indirmeleri gereken yol ayrımını tarif ettim.. Arkadan PP’nin “Hay amına kodumunu gerizekalısı! O yol öyle mi tarif edilir, üh amk!” tezahüratları Sırık’ın babasını bile güldürmüştü; adam kibarlığından “Ne renkli bir baban var, ne kadar şanslısın evladım” dedikten sonra “Hadi biz bir saate orda oluruz”diye ekledi.. Görüşürüz dedikten sonra saygıdan telefonu babasının kapatmasını bekliyordum ki Sırık’a “Emin misin?” diye sordu.. Tam Sırık cevap verirken de telefonu kapattı.. Elimde telefon, yüzüm kıpkırmızı kalakaldım ayakta.. “Emin misin?” ama neyin “Emin misin?”i bu.. PP’ye yardıra yardıra sövesim vardı ama henüz onunla işim bitmediğinden “Bi saate orda olurlarmış babacım” dedim.. “Ver lan numarasını ben arayım şu aptalları, kaybolur o salaklar! Ne bi saati amk oraya varmalarına yarım saat var, yarım saat!” diyerek telefonuma uzattı elini.. “Yavaşşşş” dedim sadece.. “Ne yavaşı lan, ara, ben tarif etcem amk” dedi yineleyerek.. “Bir onlar kalmıştı sapık gibi 10 dakikada bir aramadığın, bırak da adam kaybolursa arasın” dedim.. Annem araya girerek “Haklı çocuk, geldiklerinde ararlar işte halla hallaaaa” dedi.. “Üh amk sizin! Size de insanlık yaramıyor!” diyerek balkona çıktı PP.. Annemle birbirimize tuhaf bakışlar atıyorduk “Bu herif tam bi mal” der gibi ama yakalandık.. “Sikerim o gözlerinizi lan eşşek mi var karşınızda sizin! Bütün gün kelle koltukta çalışıyorum it gibi! Bu mu sizin minnetiniz! Nankörler!….”
Annemle sinirlerimiz bozulmuş gülmemek için zor tutuyorduk kendimizi, “normal insanlar” bu tür durumlarda travma yaşarlar ama kayışlanmıştık biz.. Her gün aynı teraneleri duyan insanlardan, aynı tepkileri bekleyemeyiz.. Bir şakaya en fazla iki kere gülüp, üçüncüde “amk kes lan” diyen insanlarız; acılar da böyle.. En basiti fiziksel acıları düşünün, ilk kez iğne vurulurken “at gibi irkilen” insanlar o “iğne”yi rutine bağladıklarında “Haaa vurdun mu? nasıl yaaa hiç hissetmedim” moduna girerler.. Annemle ben de, PP’ye karşı “Haaa vurdun mu? Nasıl yaaa hiç hissetmedik”tik.. “Yaaaa söyler söyler susar O..” boşvermişliğiydi bu.. ama benim üzerimde an itibariyle “Boşvere boşvere ne hale geldik” tedirginliği vardı, Sırık’ın gelmesine bir saatten az kalmışken “Amaaaan siktirsin gitsin göt suratlı!” diyemiyordum..
Sırık’ı almak üzere yola çıktığımızda PP’nin kafa içtiği biralar yüzünden çoktan taşak gibi olmuştu.. Kendini “ateist sanan” ben; o arabada, yarım saat boyunca “öne-arkaya sallana salana” dualar ettiğimi bilirim.. Hep sorarlar “ateist misin lan” diye; hayır abi ateist değilim, götüm sıkıştıkça pek güzel dua ederim; öyle güzel ederim ki en baba ateist imana gelir “kıble ne taraftaydı kardeş bi namaz kılcam” der. PP virajları son sürat döndükçe ben “ışığı görmeye” başladım. Aklımdan geçen tek şey “Yazık yaa, kaza yaparsak Sırık orda ağaç olacak beklerken..”di.
Yavaş gitmesini söylemek istiyordum ama alkollü olduğu için işi inada bindirip hızlanmasından korkuyordum. Sonunda Sırık ve ailesini bulduk, dörtlüleri yakmışlar bir köyün çıkışında bekliyorlardı.. PP araçtan inip, beni bile utandıran bir efendilikle ellerini sıktı hepsinin ve “Hoşgeldiniz” dedi; içimden “Bu şerefsizin götlüğü bi bize sanırım” diye geçirmeden edemedim.. PP’yi görseniz, o kadar kibar ve efendiydi ki; “Bu mu lan senin yerden yere vurduğun insan!” der, ağzımı burnumu kırardınız..
Koltuklarım kabardı haliyle, “Yeaaa işte benim babam, memnun oldum ben de Anıl..” diyerek ellerini sıkarken.. Ailesine veda ettikten sonra “Baba, ben Sırık’la arkada oturayım mı?” diye sordum.. “Şoförün müyüm ben it! Yanıma otur!” dedi, “Hahahahhaha babam işte yaa çok kafa adamdır ahhahaha” diyerek Sırık’ın çantaları bagaja yerleştirip öne geçtim.. PP’nin yanında sigara konusunda pot kırmasın diye telefonumu çıkarıp Sırık’a mesaj attım “Pederin yanında sigara muhabbeti açma abi” diye.. Sırık oturduğu yerde “kıhkıhkıh” diye gülmekle yetindi.. Arabada çıt çıkmıyordu; ben, olası bir kavganın çıkmasına engel olmak için; PP, bana kızgın olduğu için; Sırık ise muhabbete nereden başlayacağını bilemediği için suskundu.. Yol üzerindeki en yakın köye doğru dönüş yapınca PP’ye “Hayırdır, doğduğun yeri mi şaşırdın?” diyerek güldüm.. “Ühhh amına kodumunu enceği!” demekle yetindi ve köy bakkalının önünde arabayı durdurdu.. PP arabadan iner inmez Sırık’a dönüp “Bizim peder biraz kafadan noksan, bebekken anası bunu üç kere havaya atıp iki kere yakalamış” dedim.. Sırık’la anıra anıra gülmeye başladık, PP arabanın kapısını açıp cangır-cungur sesler gelen kara poşetle oturdu yerine ve “Alın bakalım” diyerek iki bira Sırık’a, iki bira da bana uzattı.. O güne kadar PP’yle bir kere bile aynı ortamda içmemiştim.. Piç kendine 3 tane almış, “Ohh kendine üç, bize iki haa! Parası neyse verirdik be baba” dedim arsız arsız.. “Höh gırtlağını siktimini pezevengi, sen onu bitirip düz yürüyebilirsen, dile benden ne dilersen!” dedi.. “Sen nasıl istersen…” diyerek şişeyi tek hamlede dişlerimle açarak kapağı camdan dışarı tükürüp PP’ye göz kırptım.. Ağzı açık bana bakıyordu, “Armut dibine düşermiş” diyerek gülmeye başladım.. “Şerefe o zaman” dedi gülerek, Sırık “Anıl benimkiyi de açsana ya” diyerek şişeyi bana uzatırken PP girdi araya ve tek hamlede çakmakla açıverdi birayı.. “Profesyonel bir aileyiz” dedim Sırık’a.. Profesyoneldik evet ama “mutluluğu paylaşmakta” değil; sadece “mutluymuş gibi davranmakta.”…