Anil Absolution Blog Yazıları

Gürbüz yüzeysel muhabbetlerin adamıydı.. Onunlayken saçma konuları sakız gibi uzata uzata konuşmayı seviyordum.. Bana benim hakkımda derin sorular sormuyordu hiç.. Ben de ona geçmiş hayatıyla ilgili bir soru sormuyordum.. Yeri geldikçe anlatmak istediğimiz bölümleri anlatıyorduk birbirimize, ama üstelemiyorduk.. Sigara içerken başımı camdan yana çevirip akşamı kucaklayan İzmir’e baktım şöyle bir.. Sokak lambaları yanmıştı, uzaktaki evler ışıl ışıldı.. Okul’un idare binasının önündeki yerden aydınlatmalı direğe asılı bayrak somurtuyordu, yine sakin ve imbatına hasret bir İzmir akşamı.. Gürbüz bir anda “Oğlum lan bu gece yaprak oynamıyor, içerde durulmaz, yine çim sahaya gidek mi? Ne de olsa içilecek bir paket sigaramız da var.” dedi.. O kadar risk alarak içeri soktuğu o sigarayı benimle piç etmek istemesinin bendeki anlamı büyüktü, ödenmesi zor türde minnetlerden.. O yüzden “Kolalar benden o zaman.”…

Devamı

Gürbüz’ün yatağına son uzanışımdan bu yana çok şey değişmişti bende.. Ne içtiğim sigara eskisi gibi heyecan ve keyif veriyordu, ne de Keş’in okulda olmadığı dakikalar huzur veriyordu.. Belli ki sigara tiryaki olduğum için o ilk zamanlardaki etkiyi yaratmıyordu bende.. Peki ya siksizliğin de mi tiryakisi olmuştum.. Keşsizlik neden beni eskisi gibi mutlu etmiyordu ki, bu kadar mı geçmiştim onun hayatından..

Kendimi anlayamıyorum bazen.. İyiye alıştığım gibi kötüye de alışıyordum zamanla.. İyiyi aradığım gibi kötünün de eksikliğini duyuyordum.. Her şey iyi giderken, o “iyi” öylesine sıradanlaşıyordu ki, o sıradanlıktan bunalıp “iyi”yi “kötü” olarak görmeye başlıyordum.. ve her şeyin kötü gittiği dönemlerde de aynısı oluyordu, “kötü” sıradanlaşıp bana “olması gereken aslında o”ymuş gibi görünüyordu.. Keş iyi miydi kötü müydü bilmiyorum, ama ona da alışmıştım.. Hayatımda ilk kez birinin ilki olmuştum, zaten…

Devamı

Okulun ıssızlaşmasının yarattığı duygusallığı üzerimden atabilmek için kantine indim, brownie ile buluşcaktım, ilk uzun süreli ilişkim o benim.. Burnumu kantinin camına dayamış, içerde ne var ne yok bakıyordum.. “Oha kahvelisi gelmiş kantine, kahvelisi var artık yuh” diye bağırdım birden.. “Bana da alırsan, sana yer ayırdım beraber izleyebiliriz televizyonu” diye seslendi Gürbüz.. Gözlerim kalp kalp kantinciye bakıyordum.. “Abi ne kadar var o kutu içinde?” diye sordum.. “20-25 bişiler vardır işte” dedi.. “Tamam bi tane ver bana.” dedim.. Zavallı adam bir brownie’yi koymuş önüme, yüzüme bakıyordu parayı almak için.. Dedim “Abi sen bir kutu ver bana ordan”.. “Napcan bir kutuyu yeaa” diye offladı yüzüme yüzüme, “Götüme sokup ordan yalatcam” dedim.. Bizim okulun kantincileri, okul personelindendi; yani yaptıkları satış onlara bir şey kazandırmıyordu, sadece kantini açmaları ve arada orda…

Devamı

Cuma gecesi Pan’ın gidişini yine boş bir dersliğin penceresinden izliyordum.. İzmir’in o yaza tutunan baharları beni hüzünlendirirdi hep.. Böyle zamanlarda pencereden bakarken aklımdan geçen tek şey “dışardaki dünya”ydı.. Ne için nelerden vazgeçmiştim o çocuk yaşımda. Dışarda da bir dünya vardı, ve oradaki çocukların anne-babalar’ı sorumluydu onlardan.. Tamam benim de fatura ödeme derdim yoktu, ya da yemeklik almak, kıyafet, kitap, defter vs masrafı derdim yoktu.. Ama benim nazlanabileceğim bir annem, isyan edebileceğim bir babam ve kavga edebileceğim bir kardeşim de yoktu yanıbaşımda.. Halıya basmayı, halı üzerinde yürümeyi özlemiştim.. İskarpinlerin içinde yamru yumru olmuş parmaklarım, bu yaşta belirginleşen nasırlar… Çocukluğumu, gençliğimin önünde öldürerek yaralamışlardı hayatımı.. İtirazım da yoktu, olsa da kime itiraz edebilirdim ki.. Bir gece öncesinde evde çorabını bulamayan bir çocuktum..…

Devamı

Hava da öyle bir sıcaktı ki, hareket etmeden güneş altında ayakta dikilmek bile sırılsıklam terletiyordu adamı.. Terler böyle sırtımdan çatalıma doğru nehir olmuş akıyordu.. İçimdeki Enerji çıkmasın diye ben götümü kastıkça, o akan terler aksine arayı kayganlaştırıp duruyordu.. Hayır yani zaten öne eğildiğimde arkadakinin kafasını yarma riskim vardı, bu gidişle ter olayı yüzünden o Enerji’yi güdümlü yollayarak kafayı paramparça edecektim.. “Bir kiiiiii üçççççç dört” diye zıpzıp zıplamaya, kol ve bacakları aça aça “Ne mutlu Türk’üm diyene!” diye haykırmaya başladık.. İçimdeki Enerji çıkışları zorluyordu, bu yüzden avazım çıktığınca bağıramıyordum.. Hareketleri yapan öğrencilerin arasında dolaşan beden eğitimi öğretmenleri, ağızlarındaki düdüğü zırt pırt çalarak ödümüzü koparıyordu.. Hocalardan birinin aniden dibimde bitip düdüğü haykırtması ihtimaline karşı…

Devamı

Sabah uyanır uyanmaz yatağımı düzenleyip, giyinmek üzere dolabımın önüne gittim.. Tek sorun şu roll-on’u dersleri işlediğimiz kısımlar bloğuna nasıl götüreceğimdi.. Bu arada akşam bulduğum çözüm “tenefüslerde roll-on’umla oynayıp o eksik hissi tamamlamak”tı.. Gel gelelim evdeki hesap çarşıya uymadı.. Okul kıyafetlerimin cebinde çok pot duruyordu o şişe.. Elimde de götürmek çok saçma olur, ne yani götüme soktuğum şeyi kahvaltı ettiğim masaya mı koyacaktım.. Napsam napsam derken nöbetçi öğrenci bağırarak “Hadiyin beyler, nöbetçi öğretmen kahvaltıya geç kalanlara ceza yazacakmış, koğuşları boşaltıyoruz!” diye kat başında beklemeye başladı.. Roll-on’u da alıp direkt tuvalete kaçtım.. Hemen bir kabine girip iki tükürükledim ve sokuverdim götüme.. “Tıpta çareler tükenmez derler ama onlar daha beni tanımamışlar” gururuyla kahvaltıya doğru yürümeye başladım.. Merdivenlerden inerken her…

Devamı

19 Mayıs tarihi yaklaştıkça ısınan havalara inat çalışma saatlerimiz arttırılmıştı.. Yüzlerce insanın hiç şaşırmadan senkronize bir şekilde o gösteriyi sunabilmesi gerçekten emek isteyen bir konuydu.. Gösteriş her zaman içerikten daha önemli oldu bizim için, prestij meseleleri hani. Aman itibarımıza laf gelmesin!… Isınan havalarla artan çalışma saatleri sebebiyle duş alabileceğimiz süreden yemeye başladık.. Duş için ihtiyacımız olan zamanı bize tanımıyorlardı, varsa yoksa itibar.. Ulan keçi gibi kokuyoruz, bundan daha itibar zedeleyici bir şey mi var!

Akşam yemekleri öncesinde duş almaya zaman bırakmadıkları için idare, akşam yat yoklamasından sonra duşları açık bırakıp yıkanmamıza olanak tanıdı.. Ben de her gün keçi gibi kokan 450 öğrenciyle aynı yemekhanede yemek yemek zorunda olsaydım, ben de o duşları açar ve bir daha da kapatmazdım.. Tamam, her gün keçi gibi kokan 449 kişiyle dibdibe yemek yiyordum ama 450. keçi olarak diğerlerinin kokusunu hayli…

Devamı

Ar damarım öyle bir çatlamıştı ki kendi kendime “Göt veriyorum abi yaa ötesi yok, çatır çatır veresim var” diye düşünürken yüzüm kızarmıyordu artık.. Aylar öncesinde yanımda birileri “Keş” dediğinde bile yüzüm renkten renge girerdi.. Geldiğim bu noktada anladığım tek şey “Bir kereden bir şey olmaz”ın yalan olduğu, verdikçe veresi geliyordu insanın.. İşin diğer bir yüzü daha vardı, arzulamak.. Arzulamak haftalar sürerken, sikilmek 10 dakika.. Bu yüzden dolayı kendi arzularımı kendim tatmin ediyordum.. Evet amk kendi kendimi sikiyordum.. Ardından da kendimle sigara paylaşıp, kendimi teselli ediyordum.. “Acıdı mı benim oğluşumun poposu, yine roll-on mu soktu benim Anıl’ım oraya, hanimiş de hanimiş” tarzı bir öz-teselli değildi bu tabi.. Daha çok “Ohhh be, dünya varmış abi! Dert, yok…. Tasa, yok… Utanç desen, o da yok.. Daha ne isterim ki ben?”..

İnsanlar genelde bu “Daha ne isterimki ben?” klişesini kendilerine laf olsun diye söylüyorlar, yani normali bu, işin raconu böyledir..…

Devamı

Keş bizim o ilk gecemizi başlatan noktada tek başına sigara içiyordu.. Hassiktir.. Belimdeki roll-on’u farkederse.. Vallaa bu sefer beni itin götüne sokar bir daha da çıkarmazdı. Bozuntuya vermemek için “Haa naber yaa sen miydin?”diye selam verdim.. Başı yine hafif öne eğik, yüzüme bakmadan cevap verdi “Ne o başkasını mı bekliyordun?” diye.. “Hiç fena olmazdı” dedim gülümseyerek.. “İyi bakalım” diyerek son fırtını çekip sigarayı tuvaletin kuburuna isabet ettirmenin kuğulluğuyla omuz atarak geçti gitti yanımdan.. O yanımdan geçerken elim belimdeki roll-on’da asılı kalmıştı, nolur nolmaz “kriz anında ilk korunması gereken şey”imdi o benim; herkes gider roll-on’um bana kalır..

Keş sigarasını içip yatmaya gittiği için derin bir nefes almıştım.. Keş’le beraberken aşk yaptığımız o kabine bu sefer yalnız başıma aşk yapmak için girdim.. Tuvaletlerimiz alaturkaydı, yani halk arasında çömelmeli dedikleri türden.. çömeldiğin vakit yüzün kapıya dönük olurdu ki…

Devamı

Duşlardan çıktığımda akşam yemeğine 10 dakikadan az kalmıştı.. Aceleyle koğuşumun olduğu kata doğru çıkarken sol elimle de yeni aşkımı bornozumun yenine gizlemiştim.. Allah vere de biri görmeye, açıklayamam da ne diye duşa giderken roll-on götürdüğümü.. Böyle sinsi sinsi merdivenleri çıkmaya çalışırken nöbetçi öğrenciler koğuşları boşaltıyordu, malum yemek ve etüt vakitleri o katlar hep kilitli tutulurdu.. Mantık aramayın, kural buydu.. Aceleyle roll-on’u ait olduğu yere bıraktım ve 3 dakika içinde giyinerek yemekhaneye doğru koşmaya başladım.. Yemeğe biraz geç kalmıştım, yemekhaneye en son giren ben olduğumdan bir an herkesin gözü bana çevrildi.. O geceki nöbetçi öğretmenlerden biri de Malafat’tı, hani şu düz ovadaki tek top ağaç… Boru gibi sesiyle bana seslendi “Anıl, gel bakalım sen bi buraya!”.. Yemekhanedeki herkes ölüm sessizliğine bürünmüş bana bakıyordu.. Olabildiğince normal…

Devamı