İnsan bazen tüm cis heteroseksüel bireylerin yanında çok yalnız ve anlaşılmamış hissediyor. Kendi gibi lubunyalara ihtiyaç duyuyor ve arıyor. Bu arayışların sonucunda ise kimseyi bulamamak çok yıpratıcı oluyor. Bunun hakkında kişisel düşüncelerimi yazmak istiyorum.
Yalnızlık kötü şey. Bahsettiğim yalnızlık kimsesizlikle karıştırılmasın, bundan bahsetmiyorum. Bahsettiğim şey etrafınızda kimseler olsada hissettiğiniz yalnız, anlaşılmamış hissettiğiniz; insanı için için kemiren o histen bahsediyorum. Bununla başa çıkması zor, çok zor. Etrafında insanlar var, onlarla konuşuyorsun, şakalaşıyorsun ama onların tarzında, onların konuları hakkında. Kendin gibi konuştuğunda, kendi dünyandan bir şaka yaptığında aldığın sessizlik oluyor. Anlamıyorlar. Onlara yabancı çünkü. Böyle olduğunda çok sinirleniyorum ama onlara değil, aramızdaki mesafe beni üzüyor. O kadar farklı oluyoruz ki beni anlayamıyorlardı. Böyle olduğunda ise benzer birilerini daha çok arıyorum. Arıyorum ama bulamıyorum ve yalnızlık kapanında kısılı kalıyorum. Bu insanı tüketiyor...
Bu hissettiğim yalnızlık konusunda yalnızmıyım merak ediyorum. Bu toplulukta günlük hayatta benim gibi bunu yaşayanlar var mı? Benim gibi olanlar varsa bu konuda onlarla konuşmayı çok isterim.