Blog Yazıları

Titriyordum tişörtümü değiştirirken.. Beyaz tişört giymek istiyordum, yemedi götüm; nerede takılacağımız belli değildi.. Gri’yi seçtim o yüzden kendime..

İnsanlar “aynı” sevilmez.. Her insanı “ayrı” sevdiğim gibi, tüm renkleri de “başka başka” seviyordum.. Ve gri “bir başka”ydı benim için.. “Bereket”ti bulutlara tutunmuşsa, “kavuşmak”tı yağmur olup akmışsa.. Gri “yanmak”tı, yanıp tutuşmak; küle doğru, kırmızıyı çeyrek geçe… Ne aydınlık ne de karanlıktı Gri, sadece “arada kalmak”tı.. Gri “örtüyordu” ve yine Gri “hatırlatıyordu”; şifreli yayınlar da griydi, çoktan unutulmuş filmler de.. Gri her şeyi saklıyordu saklamasına da, bir tek ıslandığında kararıyordu, bir tek ıslandığında.. ve Gri sormuyordu “Ne ile ıslandığını?”.. Gri sadece “ıslandım” diyordu. Gri Efendi; sen aldırma onlara… “Kasvetli gri binalar” diyorlar.. Unutuyorlar o kasvetin binaların içinde, insanların…

Devamı

Sırık, diğerlerinden iki gün önce geldiği için yine geldiği gibi iki gün önceden döndü.. Allah’tan bu sefer Tekirdağ/Merkez’e gidiyordu da yine PP’ye el pençe divan, yalvarmak zorunda kalmamıştım.. Sırık’tan sonra da Efes’le Tuborg’u otobüse bindirince kaldım yine odamda bir başıma.. Bütün yıl beraberdik, yaz okulu boyunca da beraberdik ve de tatilimizin belli bir bölümünde de bir araya geldik.. ama özlüyordu insan.. Hatta insan, ne kadar çok vakit geçirirse o kadar kısa sürede, özlüyordu insanı.. Otobüsleri hareket ederken “iki parmak selamı”mı çaktığımda kendimi “İnşallaaaaah otobüsünüz bozulur da gidemez, kalırsınız burada!!” diye iç geçirirken buldum..

Vedalardan da nefret ediyorum, insanlara bağlanmaktan da! Daha çok ufak şeylere takılır, onlara bağlanırdım ben.. Bir mürekkeple “oynaşırdım”, bir dolmakaleme “hayran olur” ve bir de kağıtlara “bağlanırdım”.. Harf harf, hece hece “vuruşurdum” kelimelerle.. Kelimelerle vuruşarak sabahlarken,…

Devamı

O yüzden “arkadaşlarım” önemlidir benim.. Öyle önemlidir ki, yeri gelir kendimi hiçe sayarım.. Arkadaşımın canını yakan her neyse, acımam; elimden geliyorsa acıtırım, gelmiyorsa beni de acıtmasına müsade ederim.. Çünkü kolay kazanmadım ben hiç birini..

Güneşi kolkola uyandırdık; Sırık, Tuborg, arkadaşımın kuzeni, Efes, ben ve arkadaşım.. Solumda çocukluğum boyunca “yakıştırıldığım” arkadaşım, sağımdaysa beni kendine “yakıştırdığı” halde olacakları “kendime yakıştıramadığım” arkadaşım.. Arkam karanlık, önümüzse “başlangıcın turuncusu”.. “Biz” lebi deryaya, hayat da “biz”e çok yakışmıştı..

Uyuşan bacaklarımız yüzünden birbirimize tutunarak ayağa kalktık, ve ben çocukluğumdan beri ilk kez tutabildim arkadaşımın elini.. Sıra o nefret ettiğim “vedalaşma” olayına geldi.. Ellerimize yapışan kumları pantolonlarımıza sildikten sonra arkadaşlarım, arkadaşlarıma veda etti.. Sıra bana geldiğinde “Dikkat et kendine” dedi.. “Bilirsin hiç beceremem” diyerek…

Devamı

Sırık’ın olaya daha “insani” açıdan bakması, benim de Sırık’a daha “insani” gözle bakmamı sağlamıştı.. Bu çocuk düşündüğüm gibi herkesleşmemişti henüz.. “İnsanı et, eti de meze” olarak gören tayfadan değildi.. “Sırık haklı beyler yaa, amma abarttınız haa; sanki am sikince bütün dertleriniz bitecek!” dedim.. Tuborg iki elini havaya kaldırarak “Valla benim bitecek” dedi. Yine hep beraber krize girerek gülmeye başlamıştık.. Arkadaş gruplarında ve de grup sohbetlerinde “ortak ciddiyeti” yakalayabilmek çok zordu.. Ciddiyet; daha çok “paylaşılan yalnızlıklar”ın müşterek zaruretidir..

Yaşama arzusuyla doluyduk.. Neşelenmek için “söz”lere ihtiyacımız yoktu bizim, “ses”ler yetiyordu.. “Söz”ler uçucuydu hem, biraz da yakıcı.. Kimi zaman konduğu yerden uçar; zaman zaman da konacağı yere doğru.. Uçtuğu yer kızgınsa, konduğu yer pişmandır sözlerin.. Her zaman mı? Hayır tabii ki.. Uçtuğu yerden de kızgın olabilir konduğu yer.. O zaman mı? Yaşama arzusuyla,…

Devamı

Bir saati böyle alıntılar paylaşıp atışarak geçirdik.. Kızcağız kitabına geri döndükçe bu sefer Sırık’la Efes başlıyordu kafamı ütülemeye “Abi söylesene lan! Akşam buluşak mı desene lan!” diyerek.. “Buluşmayak abi! Ayranımız yok içmeye, fantayla mı gitcez sikişmeye!?” dedim gözlerimi irice açarak.. Tuborg, sırtüstü güneşlendiği yerden, kafasını bize çevirerek “Adam haklı beyler, sondaja devam!” deyip yeniden yattı. Tshirtlerimizi ısırarak gülüyorduk.. Evdeyken “garılara gayacauk” diye yeri göğü inleten laleler, plajda nasıl efendi takılıyorlar sormayın.. Sanki “am” peşinde koşan, “meme”ye ağız sulandıran onlar değilmiş de benmişim.. Evden plaja gelene kadar yaptığımız yavşak muhabbetler yüzünden gözlerimi “meme”lerden alamıyordum.. Bizim plajdaki memeler yer yer denize dik, ara ara da paralel şekilde uzanıyordu.. Daha öncesinde hiç dikkat etmediğim bir şey olduğu için de…

Devamı

İçimden o kadar çok “meme meme meme meme meme” demiştim ki “minibüs geliyor” diyeceğime “mimimüs geliyor!” demişim.. Bizimkiler zıplaya zıplaya gülüyorlardı “Lan ne dedin? haa? bi daha desene? Miiiiğmiiiiğmüüüüğsss!” diye diye.. Zaten bize taşşak geçmeye konu olsun,böyle uzata uzata içimizi bayana kadar gülelim ona.. Kızmak istiyordum ama kendim de gülüyordum “Miğmiğmüğs” derken.. Olayı öyle bir cıvıtıyorlardı ki “Miğmiğmüğs” derken “cahil kokoşlar” gibi el kol hareketleri yapmaya başladılar.. Tabii canım, kokoşun cahili yapar öyle hareketler; okuyan gören insanlar, asaletlerini ve tavırlarını “sözleriyle” ortaya koyup “kokoşluklarıyla” taçlandırırlar; kokoşluk el kol hareketleriyle olmuyor yani! Biz böyle dördümüz “mimimüs”ün en arka koltuğunda bacak bacak üstüne atmış gerdan kıra kıra “miğmiğmüğs yaaaağ” diyerek kahkaha atıyorduk..

Yolu yarıladığımızda minibüsteki diğer “insan”ların bize bakıp durduğunu ancak anlayabildik.. Sırık hemen durumu toparlamak için sesini…

Devamı

İçimiz dışımıza çıktığından gece çok geç yatmadık; dolayısıyla sabah da, sabah diyorum abi sabaaaah, erken kalktık.. Hava mükemmeldi, deniz desen süt liman.. Göbeğini kaşıya kaşıya balkona gelen Sırık, denizi görünce “Oha oğlum hadiyin hazırlanıyoz!” diyerek odaya geri döndü.. Efes’le Tuborg “Dur bi abi sus yaaa, biraz uyuyalım ne bağrıyon amk” diyerek yattıkları yerden tuhaf hareketlerle el kol sallıyorlardı.. “Siz uyuyun o zaman, biz Anıl’la denize gidiyoruz..” dedi Sırık.. “Neee? Deniz mi?” diye mırıldandı Efes, “Evet amk, duymadın mı hiç, hani şu okyanuslara bağlanan tuzlu su birikintileri..” diyerek şortunu değiştirdi Sırık.. “Offf onu biliyoz amk bi kere de ciddi cevap ver” dedi Tuborg, “Offf abi ya boşver, hem bunların birini evde bırakalım; aynısından iki tane almaya gerek yok, paylaşırız bi tanesini” dedim Sırık’a..

Biz evde havlu, güneş kremi, gözlük vs aranırken bir baktık bizim Efes’le Tuborg hazırlanmış bile.. “Eeee hadi sizi mi beklicez” diyerek dikildiler…

Devamı

Yumurtaları da sucukların üstüne kırdıktan sonra Tuborg elindeki ketçap şişesini bana uzatıp “Abi yeaa ketçaplı yapalım, yumurta tadını sevmiyom ben” dedi.. “Oha, nerden çıktı bu lan” dedim, “Dolaptaydı mal, gidip bakkaldan almadık ya” dedi.. “İyi tamam ver bakalım” diyerek acılı ketçabı gömdüm tavaya.. Offf nasıl güzel koktu var ya!

Tavanın teflonunu sona kalan ekmeklerle kazıdıktan sonra geğire geğire biralarımızı alıp odama çıktık.. Dün gecenin yorgunluğu hala üzerimizdeydi, yorgunluğu geçtim “para yoktu paraaaa”. Odada böyle gemin geren yayılmış batak oynayarak sigaralarımızın dumanını biraya banarken Tuborg’un mideden garip garip sesler gelmeye başladı.. “İyi misin oğlum?” diye sordu Sırık.. Midesi Tuborg’tan önce yanıt verdi “Gooooooıııııııııııuuuuııııırrrr!” diye.. Efes’le yeri yumruklayarak gülüyorduk.. Tuborg bir anda elindeki kartları fırlatarak “Allllaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah” dedi fırladı…

Devamı

Hayatımın en uzun 10 dakikasıydı.. Efes’in madeninin damarları üzerinde parmaklarımı gezdirerek yüzümü ona doğru döndüm ve gözlerine baktım.. Gülümsedi tatlı tatlı.. Gülümsedim göz kırparak..

Masum bir utangaçlıkla bakıyordu gözlerime, ve ilk kez kendimi bir erkeğin gözlerinden izliyordum.. Gözlerinin kahvesi.. “Kahverengi göz işte” diyorsunuz, demeyin.. Kahverengi yoktur, kahverengiler’e verilen tekil bir çoğulluktur o kelime.. Evet, tıpkı “insanoğlu” deyip geçtiğimiz ve “hangi insanın oğlu” diye sormadığımız gibi.. “Hangi kahverengisin sen Efes?”

Sakalı kadar kirliydi Efes’in kahverengisi, dudakları kadar çatlak ve alnı kadar ak.. Saçları kadar dalgalı, kirpikleri kadar telaşlı ve boynu kadar pürüzsüz bir kahverengi.. Işığını üzmeyip, tonuna ihanet eden bir göz rengi..

Bir tebessümün iki gamzesinden yakındı dudakları dudaklarıma..

Elimi, saniyeyi milyonlara bölen bir yavaşlıkla madeninden çekip yüzünde gezdirmeye başladım..

Gözlerini yumdu ve bekledi öylece..

Gözlerini iki sebepten yumar…

Devamı

Öğlene doğru çişe kalktım, öyle sıkışmışım ki iki dakika daha uyanmasam tsunami yaratırmışım harbi harbi. Böyle zıplaya zıplaya indim merdivenlerden.. İşemek abi yaa! Cidden büyük nimet! İşemek; huzurdur… Kendini hafifletmenin en kısa yolu; kısa dediğim “madenim” değil, tuvaletle odam arasındaki mesafeyi kastettim!..

Efes’in yanında halıya kıvrılıp yüzümü diğer tarafa doğru çevirdim.. Aradan 10 dakika geçti geçmedi Efes de tuvalete gitmek için uyandı. Meydan bana kalır kalmaz, odamın kapısına arkam dönük şekilde yüz üstü uzandım.. Sol elim yastığımın altında, sağ kolumsa odamın kapısına doğru olan taraftaydı.. “Çarpılmış” gibi yatmayı sevenler çok iyi bilir, o sağ kolun avuç içi tavana bakarken sol el hep yeri gösterir; “yere yapıştırılmış semazen” pozisyonu.. Yerde sırt üstü yatmak işkence gibiydi; kemikleri tek tek “Burdayım!” diye haykırırken uyuyamıyordu insan.. Yaklaşık 15 dakikamı aldı bu “yere…

Devamı