“Genel” Kategorisindeki Blog Yazıları

Hafta boyunca Keş hariç herkesle konuşup, mümkün olduğunca Keş’in olabileceği yerlerden uzak durdum.. Şerefsizin yüzünü bile görmek istemiyordum.. Herkes bana sırt çevirebilir, bunda haklı haksız aramam ama götümü siktirdiğim piç bana tavır alamaz! Haksız olsam bile beni herkesin önünde haklıymışım gibi savunup, yalnız kaldığımızda da “Bugün yaptığın hoş değildi, aslında özür dilemen lazım..” vs diye uyarabilirdi.. Hadi sevişme olaylarını siktir et abi! İnsan arkadaşının arkasında durmaz mı? Herkesle bir olup bana baskı yapacaksa, kendim olup onu yok sayarım.. Yok olsun sikik!

Keş’e bilenmediğim saniyem yoktu.. Sabah sporlarından kaçmamaya başladım, belki stres atarım bayılana kadar da yorulup geceleri rahat uyurum diye.. Ben spordan kaçmayı bıraktım bırakalı Keş de kaçmıyordu.. Sabahtan akşama o takımda yanyanaydık, dünya 360derece olabilir ama benim dünyam 270dereceydi.. Keş’in olduğu o 90lık dilimi yok sayıyor, 270lik alanda cirit atıyordum.. Cazibe…

Devamı

Baktım ağladıkça ağlayasım var, indirdim donları sıçmaya başladım.. Hem ağlıyorum hem sıçıyorum bi yandan da sigara içiyorum kendimle dertleşiyorum.. Anlayacağınız orda çömelmiş şekilde içimi her türlü döküyordum.. “Neyse yaa en azından öğleden sonra paso nöbetteyim, Cazibe’yle yüzyüze gelmicez” diye kendimi teselli ettikten sonra gözlerimin tamamen kurumasını bekledim ve öğlen yemeğine gittim.. Yemekhanede herkes sanki bana bakıyordu, bi de bu öyle sinirli bi şekilde ya da düşmanca bir bakma da değil.. Böyle nasıl desem, sağanak şekilde “senin kadar acımasızı yok” bakışları, parçalı şekilde de “ya harbiden çok ayıp ettin” bakışları yağıyordu.. Öğleden sonra nöbete gitcek olmasam şu anki havadan anladığım kadarıyla “git oğlum bi özür dile” atıştırcaktı.. Hızlıca yemeği yeyip taşaklıların “serbestsiniz” demesiyle çadırıma döndüm ve nöbet kıyafetlerimi giydim.. Nöbeti…

Devamı

Takımları kafa kafaya verip oluşturmuştuk, Keş’le ben takımın en vasıfsızları olarak basketbol sahalarının kenarındaki sararmış çalı-ot-diken karışımı yere oturduk.. Bizi oynatma riskini göze alamamıştılar, ödül var işin ucunda diye.. Böyle yerlerde otururken dikkat edilmesi gereken ufak hususlar vardır.. İlki, oturmadan önce götün kevgire dönmesin diye ayaklarınla yeri bi güzel patpatlamak.. İkincisi, oturduktan sonra can sıkıntısından etrafındaki irili ufaklı taşları yerlerinden alıp sağa sola fırlatmamak.. Hadi ilkini anladık da ikinci ne mana derseniz; o taşların altında bir sürü akrep olabiliyor.. Tamam akreplerin bir çoğu soktuğu anda nalları diktirtecek güçte zehire sahip değil; ama belli de olmaz.. O yüzden mümkünse çok oynaşmadan oturmak lazım ki akrepçikler azmasın.. Biz de her iki sebepten ötürü Keş’le, hem mecaz anlamda hem de gerçek anlamda “diken üstünde oturuyorduk”..

Şimdi basketbol sahası falan dedim ama akıllara janjanlı courtlar gelmesin okul içindekiler gibi..…

Devamı

Gece boyu rüyamda Keş’leydim; “Böyle akşam güneş batmak üzere ve biz sahilde el ele yürüyoruz.. Bir an gözlerime baktı ve orada uzanıp sabaha kadar mokoko yaptık.. Öyle bir seviştik ki kumsalda, kum kaçmayan hücrem kalmadı..”. Ayrana çeyrek kala uyandım. Battaniyemin altından yine o keskin koku burnumu sızlatıyordu. Uzandığım yerde gerinip çadırın tavanındaki “Welcome to the Hell.” yazısına gülümsedim. “Cehennemde bile sevişmiştim lan boru mu?.. Neydi o öyle dün gece abi, herkesin içinde yaptık yaa! Çok acayip bir rüyaydı sanki o olanlar.. Ne bileyim.. Yani.. Offf amk Keş’i görmeden inanasım gelmiyor güzel biten bir sevişmeye.. Yaa dudaklarıma falan da dokundu yaa! Bildiğin eli yanağımdaydı! Şştt lan! Bu sefer gerçekten sevişmiş mi olduk? haha, seviştik la^^” diye içten içe kendimi coşturuyordum.. Nöbetçi öğrencilerin çadırlar arasında düdüklerini çalarak gezmeye başlamasıyla kalktım yerimden ve…

Devamı

Kampın ikinci haftasının Pazar akşamıydı.. İzne çıkan öğrenciler izinden dönmüş ortalık yine şenlenmişti.. Herkesin anlatacak bir dünya şeyi birikmiş, benim gibi okulda kalıp cezalı olan mallar da bu izne çıkanların maceralarını dinlemek için kuyruklarına takılmıştı.. O gece Keş, Gürbüz, ben, Sincap, Muhtar, Lodos, Kermit hep beraber Keş’in çadırda toplandık.. Haftasonu maceraları anlatılacak, hep beraber goygoyun dibini bulcaktık.. Çadırların içinde 3 tane kampet vardı; ikisi çadıra girince sağ ve sol duvara, üçüncüsüyse kapının karşısındaki duvara paraleldi.. U şeklinde dizilmiş üç yatak işte, U’nun açık tarafı kapıya bakacak şekilde.. Soldaki kampette sırasıyla ben ve Keş, ortadakinde Gürbüz, Lodos, Muhtar ve sağdakinde de Kermit’le Sincap vardı.. Bildiğin 3 kişilik çadıra balık istif doluşmuş fısır fısır sohbet ediyorduk bir yandan da sigara içerek.. Sincap’la Muhtar sigara…

Devamı

Bizim okulun “eses”i pek meşhur.. Size göre açılımı “Eskişehir” olanın, bize göre açılımı “ya Seve Seve ya Sike Sike”ydi.. “Olduğu kadar, olmadığı kader” deyip taşşak sermek yerine başımıza Tansu Çiller kesilen idarenin baskısıyla “Ya olacak ya olacak” saçıyorduk. O yüzden bu çadırlar ya kurulacak ya kurulacak dendiğinde pek şaşırmadım.. Yırtıkları yamanmaya bile değer görülmemiş, dedemin tumanını özleten o bez çadırları birer birer kurmaya başladık.. Lan tabii ki 450 kişi önce ilk çadırı sonra ikinci çadırı kurarak ilerlemiyorduk.. 3 kişilik gruplar halinde kuruyorduk zalımın çadırlarını.. Arada benim gibi, sağında ya da solundaki diğer 3’lü grubu “Kanka yeaa siz bize yardım edin, biz de size” diyerek ayartıp, “İki çadırı da 6 kişi beraberce kuralım yea” deyip verdiği sözü unutarak “Evet beyler, bakın öndeki ana direk yamuk duruyor! hah evet evet onu böyle 5cm kadar…

Devamı

“Nihayet beklenen gün geldi” derler genelde böyle durumlarda ama bizim için durum “Ehh kaç kaç bir yere kadar, başa gelen çekilir”di. Başa geleni çekeceğimiz, başa gelmeyeni de “ehh kaç kaç bir yere kadar” diyerek bekleyeceğimiz o cehenneme gitmek üzere yola çıkıyorduk.. Sabahtan çadırları, gerekli eşyaları ve öteberiyi taşıyan kamyonlar yola çıkmıştı.. Dağıtılması gerekip de üstünden atlanan herhangi bir şey var mı diye taş bahçede kamp kıyafetlerimizi giymiş ve çantalarımızı yüklenmiş şekilde listelerin son kontrollerini bekliyorduk.. Bizi yaklaşık 2 saat süren o kamp yerine yine körüklüler götürecekti.. Hayır yani merak ediyorum; devletten dünyanın bütçesini alan okul, bu parayı otobüslere de yatırmıyorsa hani bizim akşam yemeklerinde masalarımızın üstünde raks eden dansözlerimiz? Kamp yeri Ardahan’da olsa oraya da körüklülerle götürtürlerdi bizi, idarenin kendisi de özel araçlarıyla…

Devamı

Koğuşlar bloğunun merdivenlerini 3’er 5’er çıkmaya başladım.. İştahla taşak geçicektim Gürbüz’le o sus dedikçe ben kaçıp kaçıp uzaktan gülcektim. Gel gör ki tıkanan nefesim doyumsuz hevesimi kursağımda bıraktı ve 2. kattan 3. kata emekli maaşını çekmeye giden teyzeler gibi tırmandım.. Gürbüzlerin koğuşa vardığımdaysa ağzımdan sarkan dilime basmadan yürümek için insan üstü bir çaba sarfediyordum. Beni gören Gürbüz “Lan oğlum noldu?” diye yerinden fırladı.. Gülmeye başladım.. Öyle sesler çıkarıyorum ki gülerken hani böyle filmlerde kafasına silah dayanan kötü adamlar vardır “Çocuğun yerini söyle yoksa basarım tetiğe!” derler ona.. Eleman da gülmeye başlar tıstıstıstıs diye ve “Tetiğe bassan no’lur zaten hastayım, son günlerimi yaşıyorum” der.. İşte aynen o tıstıs’layan kötü adam gibi gülüyordum, kahkaha atmak için içi giden ama o kahkahaya nefesi yetmeyen vebalı piç…

Devamı

Oldum olası kaprisli, tripli insanlardan nefret ediyorum.. Hele “ibnenin kaprislisi” ölsün de kurtarsın bizi kendinden, ne bu kardeşim yaa.. Başımı kitaba doğru eğmiştim ama o an kitap okumuyordum.. Ne yapsam da Keş’i bu hastalıktan kurtarsam diye düşünmekten okuduğum satırı görmüyordum bile.. Tamam çok duygusal bir şekilde aramızda barış imzalamıştık ama bu demek değildi ki ben nazını kaprisini çekip “tamam canım”cılık oynıcam.. Hayır bir de erkeğiz.. Erkek adam kancık kancık “Yaaa dimi, sen onlarla takılıodun doğru ya nasıl unutmuşum” tribi atmaz.. Erkek adam “Haa tamam öyleyse akşama görüşürüz biz de” der ve kapar konuyu..

Hayır abi zaten sistem denilen kahpenin gönlü olsun diye ayakçılıkla kıyakçılık arasında mekik dokuyorduk, bir de üstüne “yol arkadaşım” dediğin insanın pohpohlanma beklentisi yemin ederim hiç gitmiyor.. Sıcaktan taşşaklarım dizlerime inmiş orda, elemanın işi gücü yok tribe bağlıyor.. “Uzaklaşmakla da olcak iş değil, başa…

Devamı

İki hafta sonra okuldaki tüm öğrenciler ve idari kadro YazKampı’na gidicez. Ben bu YazKampı olayını ilk yılımdayken, gitar çalan bebelerle bi ateşin etrafında kola içerek şarkılar söyleyebileceğimiz, gündüzleri de denizin ve güneşin tadını çıkarıp evlerimize dönmeden önce bronzlaşıp seksileşebileceğimiz bir kamp olarak düşlemiştim.. Böyle bir ay çadır hayatı yaşayıp doğayla barışmak ve rahatlamak adına okulun bizi bir yıl siktikten sonra ödül olarak verdiği bir imkan olarak görmüştüm..

Tüm o “görmüştüm”ler, “düşlemiştim”ler; “Aldın mı babayı,naber!”lerin öncüsüymüş.. Benimki gibi bir okulda YazKampı demek; çadırlarda yaşamak demekti.. Doğayla bütünleşmek demekti ve de bronzlaşmak.. Tamam bu noktaya kadar her şey doğru ama nerden baktığınıza bağlı.. Benim için doğayla bütünleşmek, trekking-hiking neyim yapmaktı.. Onlara göre doğayla bütünleşmenin yolu o dikenli çalıların, gereksiz yere yaratılmış bitkilerin üzerine yatıp…

Devamı