Sanırım O O. Çocuğu Sendin Aşkım!

Gece boyu rüyamda Keş’leydim; “Böyle akşam güneş batmak üzere ve biz sahilde el ele yürüyoruz.. Bir an gözlerime baktı ve orada uzanıp sabaha kadar mokoko yaptık.. Öyle bir seviştik ki kumsalda, kum kaçmayan hücrem kalmadı..”. Ayrana çeyrek kala uyandım. Battaniyemin altından yine o keskin koku burnumu sızlatıyordu. Uzandığım yerde gerinip çadırın tavanındaki “Welcome to the Hell.” yazısına gülümsedim. “Cehennemde bile sevişmiştim lan boru mu?.. Neydi o öyle dün gece abi, herkesin içinde yaptık yaa! Çok acayip bir rüyaydı sanki o olanlar.. Ne bileyim.. Yani.. Offf amk Keş’i görmeden inanasım gelmiyor güzel biten bir sevişmeye.. Yaa dudaklarıma falan da dokundu yaa! Bildiğin eli yanağımdaydı! Şştt lan! Bu sefer gerçekten sevişmiş mi olduk? haha, seviştik la^^” diye içten içe kendimi coşturuyordum.. Nöbetçi öğrencilerin çadırlar arasında düdüklerini çalarak gezmeye başlamasıyla kalktım yerimden ve…

Devamı

Kampın ikinci haftasının Pazar akşamıydı.. İzne çıkan öğrenciler izinden dönmüş ortalık yine şenlenmişti.. Herkesin anlatacak bir dünya şeyi birikmiş, benim gibi okulda kalıp cezalı olan mallar da bu izne çıkanların maceralarını dinlemek için kuyruklarına takılmıştı.. O gece Keş, Gürbüz, ben, Sincap, Muhtar, Lodos, Kermit hep beraber Keş’in çadırda toplandık.. Haftasonu maceraları anlatılacak, hep beraber goygoyun dibini bulcaktık.. Çadırların içinde 3 tane kampet vardı; ikisi çadıra girince sağ ve sol duvara, üçüncüsüyse kapının karşısındaki duvara paraleldi.. U şeklinde dizilmiş üç yatak işte, U’nun açık tarafı kapıya bakacak şekilde.. Soldaki kampette sırasıyla ben ve Keş, ortadakinde Gürbüz, Lodos, Muhtar ve sağdakinde de Kermit’le Sincap vardı.. Bildiğin 3 kişilik çadıra balık istif doluşmuş fısır fısır sohbet ediyorduk bir yandan da sigara içerek.. Sincap’la Muhtar sigara…

Devamı

Bizim okulun “eses”i pek meşhur.. Size göre açılımı “Eskişehir” olanın, bize göre açılımı “ya Seve Seve ya Sike Sike”ydi.. “Olduğu kadar, olmadığı kader” deyip taşşak sermek yerine başımıza Tansu Çiller kesilen idarenin baskısıyla “Ya olacak ya olacak” saçıyorduk. O yüzden bu çadırlar ya kurulacak ya kurulacak dendiğinde pek şaşırmadım.. Yırtıkları yamanmaya bile değer görülmemiş, dedemin tumanını özleten o bez çadırları birer birer kurmaya başladık.. Lan tabii ki 450 kişi önce ilk çadırı sonra ikinci çadırı kurarak ilerlemiyorduk.. 3 kişilik gruplar halinde kuruyorduk zalımın çadırlarını.. Arada benim gibi, sağında ya da solundaki diğer 3’lü grubu “Kanka yeaa siz bize yardım edin, biz de size” diyerek ayartıp, “İki çadırı da 6 kişi beraberce kuralım yea” deyip verdiği sözü unutarak “Evet beyler, bakın öndeki ana direk yamuk duruyor! hah evet evet onu böyle 5cm kadar…

Devamı

“Nihayet beklenen gün geldi” derler genelde böyle durumlarda ama bizim için durum “Ehh kaç kaç bir yere kadar, başa gelen çekilir”di. Başa geleni çekeceğimiz, başa gelmeyeni de “ehh kaç kaç bir yere kadar” diyerek bekleyeceğimiz o cehenneme gitmek üzere yola çıkıyorduk.. Sabahtan çadırları, gerekli eşyaları ve öteberiyi taşıyan kamyonlar yola çıkmıştı.. Dağıtılması gerekip de üstünden atlanan herhangi bir şey var mı diye taş bahçede kamp kıyafetlerimizi giymiş ve çantalarımızı yüklenmiş şekilde listelerin son kontrollerini bekliyorduk.. Bizi yaklaşık 2 saat süren o kamp yerine yine körüklüler götürecekti.. Hayır yani merak ediyorum; devletten dünyanın bütçesini alan okul, bu parayı otobüslere de yatırmıyorsa hani bizim akşam yemeklerinde masalarımızın üstünde raks eden dansözlerimiz? Kamp yeri Ardahan’da olsa oraya da körüklülerle götürtürlerdi bizi, idarenin kendisi de özel araçlarıyla…

Devamı

Koğuşlar bloğunun merdivenlerini 3’er 5’er çıkmaya başladım.. İştahla taşak geçicektim Gürbüz’le o sus dedikçe ben kaçıp kaçıp uzaktan gülcektim. Gel gör ki tıkanan nefesim doyumsuz hevesimi kursağımda bıraktı ve 2. kattan 3. kata emekli maaşını çekmeye giden teyzeler gibi tırmandım.. Gürbüzlerin koğuşa vardığımdaysa ağzımdan sarkan dilime basmadan yürümek için insan üstü bir çaba sarfediyordum. Beni gören Gürbüz “Lan oğlum noldu?” diye yerinden fırladı.. Gülmeye başladım.. Öyle sesler çıkarıyorum ki gülerken hani böyle filmlerde kafasına silah dayanan kötü adamlar vardır “Çocuğun yerini söyle yoksa basarım tetiğe!” derler ona.. Eleman da gülmeye başlar tıstıstıstıs diye ve “Tetiğe bassan no’lur zaten hastayım, son günlerimi yaşıyorum” der.. İşte aynen o tıstıs’layan kötü adam gibi gülüyordum, kahkaha atmak için içi giden ama o kahkahaya nefesi yetmeyen vebalı piç…

Devamı

Oldum olası kaprisli, tripli insanlardan nefret ediyorum.. Hele “ibnenin kaprislisi” ölsün de kurtarsın bizi kendinden, ne bu kardeşim yaa.. Başımı kitaba doğru eğmiştim ama o an kitap okumuyordum.. Ne yapsam da Keş’i bu hastalıktan kurtarsam diye düşünmekten okuduğum satırı görmüyordum bile.. Tamam çok duygusal bir şekilde aramızda barış imzalamıştık ama bu demek değildi ki ben nazını kaprisini çekip “tamam canım”cılık oynıcam.. Hayır bir de erkeğiz.. Erkek adam kancık kancık “Yaaa dimi, sen onlarla takılıodun doğru ya nasıl unutmuşum” tribi atmaz.. Erkek adam “Haa tamam öyleyse akşama görüşürüz biz de” der ve kapar konuyu..

Hayır abi zaten sistem denilen kahpenin gönlü olsun diye ayakçılıkla kıyakçılık arasında mekik dokuyorduk, bir de üstüne “yol arkadaşım” dediğin insanın pohpohlanma beklentisi yemin ederim hiç gitmiyor.. Sıcaktan taşşaklarım dizlerime inmiş orda, elemanın işi gücü yok tribe bağlıyor.. “Uzaklaşmakla da olcak iş değil, başa…

Devamı

İki hafta sonra okuldaki tüm öğrenciler ve idari kadro YazKampı’na gidicez. Ben bu YazKampı olayını ilk yılımdayken, gitar çalan bebelerle bi ateşin etrafında kola içerek şarkılar söyleyebileceğimiz, gündüzleri de denizin ve güneşin tadını çıkarıp evlerimize dönmeden önce bronzlaşıp seksileşebileceğimiz bir kamp olarak düşlemiştim.. Böyle bir ay çadır hayatı yaşayıp doğayla barışmak ve rahatlamak adına okulun bizi bir yıl siktikten sonra ödül olarak verdiği bir imkan olarak görmüştüm..

Tüm o “görmüştüm”ler, “düşlemiştim”ler; “Aldın mı babayı,naber!”lerin öncüsüymüş.. Benimki gibi bir okulda YazKampı demek; çadırlarda yaşamak demekti.. Doğayla bütünleşmek demekti ve de bronzlaşmak.. Tamam bu noktaya kadar her şey doğru ama nerden baktığınıza bağlı.. Benim için doğayla bütünleşmek, trekking-hiking neyim yapmaktı.. Onlara göre doğayla bütünleşmenin yolu o dikenli çalıların, gereksiz yere yaratılmış bitkilerin üzerine yatıp…

Devamı

Yatma saati yoklamasını haber veren zil sesiyle beraber tüm nefretimi o Gizli Bahçe’de bırakarak yerimden kalktım.. Bir gün kendi memleketimi terkedip bu şehre taşındığım gibi, bu ülkeyi de terkedip “yeni bir sayfa” açabileceğim bir yere gideceğim.. “Bedenimi” terketmek çözüm değil, dişimi tırnağıma takıp “bedenimi aşağılayanları” terkedicem.. Bu ömrü yaşamaya hoş gelmiştim, ama hoş görülmek için dilenmekle tüketemem.. Koğuşlar binasının 3. katına çıkarken kat arasındaki o aynada kendimi gördüm.. Aynaya iyice yaklaştım, Keş’in dokunmasına müsade etmediğim yanaklarıma dokundum ve gözlerimin altını sildim.. Ardından yaraladığım elimi öptüm ve o elimle “Seni affediyorum.” diye fısıldayarak aynaya dokunup gülümsedim.. Ben bana lazımım.

Kendimi, kendimde suç bulamazken affetmekmiş zor olan kısmı.. Gerisi ne miydi? Derin bir uyku…

Ertesi gün uyandığımda elim zonkluyordu, hay ben ağzıma sıçayım diye sinirle kalktım o yataktan.. Elimi yüzümü yıkamak için tuvalete gittim.. Soğuk…

Devamı

Kurduğum tüm hayallerin korktuğum o filmlere dönüştüğü an’dı.. Annem dışında kimsenin karşısında ağlamamıştım o güne kadar.. Elini “Sakin ol, tamam..” diyerek yüzüme götürmek istedi. “Ben koğuşa gidiyorum!” diyerek kalktım ayağa.. “Bu halde mi?” diye sordu.. “Nesi var, sikilip sikilip gittiğim yere ağladıktan sonra mı gitmeye utanıcam?” dedim.. Bir yandan da burnumu çekip duruyordum.. “Yo-ok ondan değil” dedi.. Oturduğu yerden kalkıp “Özür dilerim..” diyerek önden gitti.. “Ne demek, yine bekleriz.” diye seslenip yerime oturdum.. Özür dilermiş.. Dile bakalım.. Kendime döndürdüğüm o nefret sonunda dönecek bir yer bulmuş, piyango Keş’i vurmuştu.. Oturduğum yerde sigara içerken söve söve ağlıyordum.. Seve seve yediği haltlar insanın burnundan böyle geliyordu demek, sümük olarak.. Ağladıkça burnum akıp duruyordu.. Peçete kağıt ne varsa bakmak için ellerimi ceplerime daldırdım.. Hay…

Devamı

Arkadaşlar 62. Bölüm wattpad tarafından yaş sınırına takılmıştı hatırlayanınız varsa.. Ne mutlu ki burada öyle bir engelimiz yok. Bunun şerefine, geçmişte kendimizi sınırlamak zorunda bırakıldığımız buçuklukların aksine, böyle birbirimizi dinleyebileceğimiz, yer yer hem kendimizi hem de çevremizi sorgulayabileceğimiz, acı kahve tadında bir buçukluk olsun istedim. .

Geçmişteki kısıtlamalar “yaş” üzerinden getirilmişti, henüz ahlakımıza el sürecek kadar ahlaksızlaşmamışlardı.

Yaş kısıtlaması denen olaya ben inanmıyorum. Yaştan gelen tek bir kısıtlama var, o da sevgili yetişkinlerimizin kendilerini aydın sanıyorken, zihinlerinin “toplum” prangasında olduğunu görememelerinden ileri geliyor. Yaşça genç olanlar bizi gayet aydın bir şekilde anlayıp yorumlayabiliyorlar. Yaşça genç olanların bu tür yazılara maruz kalması paniği farkındaysanız bir tek yetişkinlerde var. Neden? Çünkü adamın kendi algısı kısıtlı, seninkinin ne kadar engin olabileceğini…

Devamı