Bir iki hafta önce oldu bu olay. Tam anlatabilmek için baştan anlatayım size:
Yıllar önce sık sık uğradığımız köyümüzde cidden çok yalnızdım. Daha sonra orada bazı kötü, berbat arkadaş seçimleri yaparak her şeyi daha da mahvettim. Ve bu hafta da köye uğradığımızda kimsenin beni fark etmemesini umarak bisikletimle meydana indim. Çeşmenin kenarında durmuş bir traktörün yanımdan geçip gitmesini beklerken 9-11 yaşlarında bir çocuk kendi bisikletiyle yanıma geldi. (Sürdüğü bisikletin benim ilk iki tekerlekli bisikletim olduğunu daha sonra anlayacaktım.)
"Senin adın ne?" diye sordu.
"Fark eder mi?"
Biraz şaşırmış göründü ben konuşunca. Sesim hafifçe ince çıkmıştı.
"Sen kız mıydın?"
Afallamıştım. Ne desem bilemedim. Evet deyip çekip gidebilir ya da hayır deyip yeniden başlayabilirdim.
"Şey değilim. Sadece sesim biraz ince ve adım da unisex. İnsanlar beni kız sanıyorlar."
Kelimelerin ağzımdan dökülmesine izin verdim. Çocuk adımı sordu, söyledim. Biraz bisiklet sürmeye karar verdik ve yıkılmış okul binasının bahçesine kadar sürdük. Orada bir kız ve oğlan vardı. Onlar da 11-12 civarındaydılar. Oğlan çocuğu bir motora biniyordu ve bizi görünce beni sorguladılar. İşte tanıştık, eğlendik. Motorla gezdik (ben sürmedim), küfür ettik, kızları sinirlendirdik, bisikletle ön kaldırdık. Klasik türk ergen erkeğinin yaptığı şeyler. Harikaydı, kendimi kabul edilmiş hissettim.
Ertesi gün onları aynı yerde buldum. Binanın ön cephesine kurulmuş, bir şeyler yiyip içiyorlardı. Yanlarına gittiğimde yıllar önce başıma durmadan dert olan o kızı gördüm. İnanılmaz stresli bir durumda kalsam da kızın beni tanımamasıyla ufak çaplı bir şok yaşadım. Harikaydı! Artık onlardan biri olabilirdim.
Ne zaman trans birey olduğumu fark ederler hiç bilmiyorum ama o an gelene kadar keyfini çıkaracağım. Çünkü buradaki çocuklar pek saygılı sayılmazlar.